canim.az
10 ildir sizinlə nəfəs alırıq.
DOMINO 101 oyunu (yeni)
Canlı Duraka oyunu (6 nefer)
Ana sehife |
Sayta Daxil Olun!
İstifadeçi Adı ve ya ID:

Şifre:

Meni xatırla | Qeydiyyatdan keç
facebook
Şifreni unutdun?
Gündelikler | Real heyat hekayesi: Ana ve qızı
Mart ayı gelmişdi, amma qızım
hele de oxumağa başlamamışdı.
Ev tapşırıqlarını etmemek üçün
min cür behane tapırdı. Elimden
geldiyi qeder ona kömek edir,
oxumağa hevesini artırmağa
çalışırdım. Ancaq heç bir irelileme
olmurdu ki olmurdu. Ele bil
prinsipe düşüb oxuma-yazma
öyrenmemeye and içmişdi.
Müellimeliyin qazandırdığı
tecrübemden her terefli istifade
etmeye çalışırdım, amma heç
birinin faydası olmadığı üçün
daha da qorxuya
düşürdüm .Qızımdan bir yaş kiçik
oğlum ve hele yeddi aylıq olan
övladıma ayırdığım vaxtlardan
oğurlayıb, qızıma daha çox vaxt
ayırırdım, ancaq her defe
müellimi ile danışdıqdan sonra
qanadlarım qırılırdı ele bil. Belke
qızımın beyin inkişafı geri qalır?
kimi düşüncelere qapılır ve bu
sebebden de yaranan baş
ağrılarını sakitleşdirmek üçün her
gün 2-3 eded derman qebul
edirdim.O soyuq mart axşamı
sönmek isteyen sobanın yanında
qızıma heca-heca oxumaq
öyretmeye çalışarken, onun
bivecliyi olan- qalan sebri de
tüketdi. Qollarından tutub
silkeledib ve bapbalaca yanağına
hele de yadııma düşende
utandığım bir sille vurdum.
Yanağı qıpqırmızı oldu. Çaşqın,
amma çox hirsli baxdı üzüme.
Ağlamamaq üçün kiçik
dodaqlarını tez-tez büzür,
baxışları qelbimin derinliklerine
doğru ox kimi irelileyirdi.Sessizliyi
men pozdum. Niye? Nazlı, qızım,
axı niye? Niye oxumağı
öyrenmeye cehd etmirsen?Bir
anlıq dayandı , sonra sesini bütün
kin ve gücüyle Çünki men
oxumaq istemirem - deye
bağırdı . Eşitdiklerime inana
bilmirdim. Yüksek seviyyeli tehsil
alıb , gözel bir geleceye sahib
olacağını düşündüyüme qızım,
menim, men müellime emine
Özgencin qızı Oxumaq istemirem
deye. qışqırırdı.Çünki, men senin kimi oxuyub,
müellime olub, uşaqlarımı evde
tek qoyub işe getmeyecem,
işlemeyeceyem. Men sadece ana
olacam. Qızım danışmırdı, ele bil
meni silleleyirdi. Başım fırlanır,
gözüm qaralır, bu sözlerin
doğurdanmı öz qızıma aid
olduğunu başa düşmeye
çalışırdım . Beli, bu sözleri mene 7
yaşındakı qızım deyirdi. İnsan indi
ölmez, bes ne vaxt öler? - deye
düşündüm . Sanki birden
gözlerimin qarşısında film perdesi
açıldı ve kederli bir kino lenti
fırlanmağa başladı. Yozqatın
Noxudlu Tepesinde, her ora
dırmaşanda bu yolun heç
qurtarmayacağını düşündüyüm
yoxuşun başındakı heç zaman
iside bilmediyim evi xatırladım.
12 sentyabrdan sonra heyat
yoldaşımın (bir çox insanlarin
başına geldiyi kimi) heç başa
düşe bilmediyim şekilde ve
sebeble tutulub hebse salınması.
Aylarla hebsde olmağına
baxmayaraq mehkemenin
başlanmaması . İllerle uzanan ve
menim, hemçinin heyat
yoldaşımın hetta beraet aldıqdan
sonra da niye hebs olunduğunu
bilmediyimiz mehkemeler. Baxa
bilmediyim üçün 9 aylıq oğlumu
Samsunda, anamın yanında
qoymağım. Baxıcı ve baxça
xerclerini ödeye bilmediyim üçün
iki yaşındakı qızımı her gün
işlediyim mektebe aparmağım...Qızımın müellimler otağında
kresloda yatışı. Yuxusunun en
derin vaxtında teneffüs zengi ile
bir yerde dik atılıb, yeniden
kresloda oturuşu. Sonra müdürün
mıni çağırıb, Baxın, Emine xanım,
bilirem çetin vaxtlar keçirirsiniz,
amma seni gören her kes uşağını
mektebe getirmeye başladı. Bura
baxça deyil axı. Bir daha qızını
mektebe getirme - deyişi. O
günden sonra iki yaş yarımlıq
qızımı o böyük, soyuq evde tekce
qoyub, qayıdana qeder qızımı
qoruması üçün Allaha
yalvarışlarım. Yemek isteyer,
susayar deye, evin her terefine
qoyduğum su stekanları ve
yemekler. Her axşam eve
qayıdanda övladımı bir bucaqda
yorğana bürüşmüş halda
tapmağım. Qızım, necesen?
Qorxmusan? - soruşanda,
Qorxdum, ağladım, ağladım,
yoruldum, susdum, sonra yene
ağladım - deyerek boynuma
sarılması. Bir film kimi keçirdi
gözlerimin önünden. Qurtarmaq
bilmirdi bu film.Aprel ayının sonları idi.. Nahar
vaxtı eve gelmiş ve zengi
basmağa mecbur olmuşdum.
Hemin gün evden telesik çıxdığım
üçün açarları evde qoymuşdum.
Qayıdanda qızım açar - deye
düşünmüşdüm. Amma açmadı.
Açmadığı bir yana var gücüyle
Ana qışqırıb ağlayırdı. Qızım,
menem, anandı, aç qapını -
dedikce, o, yox, sen anam
deyilsen, Sen qurdsan. Meni
yeyeceksen - deyib feryad
qoparırdı . Güman ki, ona
danışdığım nağıldan tesirlenmişdi.
Körpe balam qorxur, ağlayırdı.
Yarım saat elleşsem de onu
inandıra bilmemişdim.Ede bileceyim bir şey qalmışdı.
Nece olursa olsun eve girmek.
Amma nece? Qapını qırmağa
gücüm yox idi. Noxudlu
Tepesinde çilinger de yox idi.
Aşağı mertebeye düşdüm. Qapını
açan qonşuma bir terefden
hadiseni başa salır, bir terefden
de eyvana doğru qaçırdım. Bir
stul götürüb, eyvana qoydum ve
üstdeki evimin eyvanına çata
bildim. Men, 153 sm-lik arıq bir
qadın, bir stulun kömeyi ile nece
oldu ki, 3 metrlik mesafeni
dırmaşdım , hele de derk ede
bilmirem.Sanki görünmeyen bir el meni
yuxarı dartdı . Eyvanın qapısı zeif
bağlandığı üçün asanca aça bildim
ve içeri şığıdım. Qızım qapının
dibinde oturmuş, başını ayaqları
arasına salaraq ağlayırdı. Sarıldım,
sarıldım, sarıldım... Göz yaşlarım
onun göz yaşlarına qarıştı.
Qoynuma qısıldı, sadece Ana, ay
ana, qurd meni yeyeceydi - deye
bilirdi. Hemin gün nahardan
sonrakı ilk dersime getmedim.
Müdürün etirazına baxmadan
qızımı sinifde oturtdum. Evvel
müdür müavini, sonra müdür
terefinden azarlandım. Amma
heç birine cavab vermedim.
Sadece gözlerimden iki damla
yaş süzüldü. Ve o yaşlar birden-
bire müdürün susub üzr
istemesine sebeb oldu.Beli, bu kederli film qurtarana
oxşamırdı . Qızımın sesine ayıldım.
Men oxumayacam, ana olacam -
deye feryad edirdi. Feryad etmir,
ele bil meni döyürdü. Ona yaxşı
ana ola bilmediyimi ve onun üçün
qelbinde beslediyi narazılığını bu
sözlerle hayqırırdı üzüme.
Heyatımın heç bir anında bele
zülm çekmemişdim. Heç bir söz
üreyimi bu qeder yaralamamışdı.
Qızımın şabalıdı rengli saçlarını
sığğalladım. Silleden qızaran
yanağını öpdüm. Başını sineme
qoydum. Onun yaddaşında yer
alan bütün kederli anları silmek
isteyirdim. En doğru, en tesirli
sözleri tapmalı idim. Amma nece?
Bu qarmaqarışıq beyinle nece
edim?... Bu veziyyetde ne qeder
oturduq bilmirem. Bir an
danışacaq güc geldi mene. Qızım,
her oxuyan qadın işlemek
mecburiyyetinde deyil ki. Sen
yaxşı bir ana olmaq isteyirsen.
Men de senin yaxşı ana olmanı
isteyirem. Ancaq oxusan, elmli
olsan, yaxşı ana ola bilersen.
İstemersen işlemersen. Evde
övladlarına baxar, onlara oxuma-
yazma öyredersen. - şeklinde
davam eden bir çox cümle
sıraladım ard-arda. Qızım razı
olmuş kimi görünürdü. Seheri gün
işden gelende onu stolda Cin eli
kitabını oxuyarken gördüm.
Qızım oxuma-yazmağı aylar
evvel öyrenmiş, ancaq her
kesden gizletmişdi. Müellim
heyret içinde idi. Nece olur axı,
uçaq bir günde bu qeder şeyi
öyrene bilir? - deye soruşurdu. Bu
sualın cavabı ele uzun ve başa
düşülmesi ele çetin idi ki... O an
susmaq en gözel cavab idi, çünki
o sualın cavabını ancaq men ve
Nazlı başa düşe bilerdi. İndi qızım
Qazi Universitetinde müessise
iqtisadiyyatı fakültesinde oxuyur.
Ana dilini çox gözel bildiyi qeder
de, ingilis dilini bilir. En gözeli ise
her fürsetde Canım anam - deye
sarılıb yanaqlarımdan öpür. Men
de onun o utandığım sille ile
qızartdığım yanağından öpürem...
Onlayn Tanışlıq: 201 / 82