canim.az
10 ildir sizinlə nəfəs alırıq.
DOMINO 101 oyunu (yeni)
Canlı Duraka oyunu (14 nefer)
Ana sehife |
Sayta Daxil Olun!
İstifadeçi Adı ve ya ID:

Şifre:

Meni xatırla | Qeydiyyatdan keç
facebook
Şifreni unutdun?
Gündelikler | Əyyub peyğəmbər (ə)
2500 il öncə Həvran torpaqlarında Yusifin nəvələrindən olan bir kişi yaşayırdı. O kişi pak fitrətli Əyyub idi. O, Yusifin digər nəvələrindən olan Rəhimə adlı qızla evlənmişdi.
Onlar şadlıqla ömür sürürdülər. Allaha və onun elçisinə iman gətirmişdilər.
Allah-təala Əyyuba bol ne`mətlər əta etmişdi. Ona oğlan və qız övladlar vermişdi. O həzrətin əkin sahələri, inək, qoyun və keçi sürülərinin otladığı geniş otlaqları var idi.
Bir gün mələklər onun yanına gəlib, peyğəmbər olması xəbərini çatdırdılar. Əyyub bu ne`mətlərə şükr etmək məqsədi ilə Allaha səcdə etdi.
Hamı Əyyubu sevirdi. O qəlbən pak insan idi. Allah onu peyğəmbərlik məqamına yüksəltmişdi.
Əyyubun böyük və geniş evi, çoxlu oğlan və qız övladları vardı. Onun evində çoxlu ərzaq məhsulları və xörəklər olardı. O həzrət yoxsulları sevirdi. Onlara yemək və paltar verirdi. Süfrəsində yetim, yoxsul və ya bir kasıb olmasaydı, yemək yeməzdi.
Kasıb və yoxsul insanlar uzaq yerlərdən Əyyubun evinə gəlir, özləri, övladları və ailələri üçün yemək və paltar götürüb, şad halda öz şəhərlərinə qayıdırdılar. İnsanlar Allahın peyğəmbəri Əyyubu sevirdilər. Çünki, o, heç kəsi ümidsiz etmir və heç kəsə də minnət qoymurdu.

ƏYYUBUN EVİ

Bir gün qoca bir kişi o diyara daxil oldu. Əyyubun evinə getdi. Ona salam verib dedi:
-Salam olsun Allahın peyğəmbəri Əyyuba!
-Allahın salam və rəhməti olsun sənə! Buyurun, ev sizin ixtiyarınızdadır.
-Allah Əyyubun izzətini artırsın! Gördüyünüz kimi mən imkansız bir qocayam, övladlarım acdırlar. Allahın peyğəmbəri aclara yemək verir və çılpaqları geyindirir.
Əyyub naharat oldu və dedi:
-Ey qoca, məncə sən qəribsən.
-Yox, ey Allahın peyğəmbəri, mən Həvran əhalisindənəm.
Əyyub daha çox naharat oldu və dedi:
-Mənim üçün çox ağırdır ki, evim yeməklə doludur, amma, sən acsan.
Qoca kişi dedi:
-Mənim öz günahımdır. Mən ehtiyacımı bundan öncə sizə deməmişəm.
Əyyub dedi:
-Mən özüm sizi axtarmalı idim.
Əyyub oğlanlarına üzünü tutub, dedi:
-Allahın qəzəbindən qorxmursunuzmu? Necə tox yatmağa razı oldunuz, halbuki, Həvran şəhərində ac qocalar və uşaqlar var.
Oğlanları üzr istədilər və dedilər:
-Biz çox axtarış etdik, amma, Həvranda ehtiyaclı bir insan tapmadıq.
Ata narahat olub, dedi:
-Bəs bu qoca kişi kimdir?
-Ata, bizi bağışla!
-İndi tez olun! Onun üçün xörək və geyim götürün və onu evinə aparın!
-Baş üstə!
Əyyub daşdan tikilmiş evdə beləcə yaşayırdı. O həzrət tarlada və əkin sahələrində işləyir, yoldaşı un hazırlayır, qızları və kənizləri ona kömək edirdilər. Əyyubun oğlanları özləri ilə yemək və geyim götürüb, Həvranda yoxsul və kasıbların axtarışına başladılar. Fəhlələr və xidmətçilər tarlada işlə məşğul idilər. Meyvələri və dənləri anbarlara daşıyırdılar.
Çobanlar heyvanları otlaqlara aparırdılar. Əyyub ona çoxlu mal və övlad əta etmiş Allaha şükr edirdi. Camaat Əyyub peyğəmbəri sevirdilər. Çünki, onun Allaha imanı vardı və ne`mətlərinə görə ona şükr edirdi. O hamıya kömək edirdi. Amma, çoxlu mallar, tarlalar, əkin sahələri, heyvanlar və övladları onu Allaha şükr etməkdən saxlamırdı. O eləcə işləyib, çalışırdı.
Əyyub rifah içində yaşaya bilərdi, amma, o öz əlinin zəhməti ilə dolanırdı. Yoldaşı Rəhimə də zəhmət çəkirdi. Onlar inanırdılar ki, bütün var-dövlətləri böyük Allahın lütfündəndir. Ona görə də həmişə Allahı yad edir və ona çox şükr edirdilər.
İnsanlar Əyyubu sevirdilər. Onlar bilirdilər ki, o xeyir və bərəkətli insan, həmçinin Allahın peyğəmbərlərindən biridir. Ona görə də Allah-təalaya iman gətirdilər. Kimə istəsə çoxlu ruzi verən və kimi istəsə səfalətdə saxlayan odur.

ŞEYTAN

Şeytan Əyyuba həsəd apardı. O həzrət insanları hidayət etməyə çalışır və onların xeyrini istəyirdi. Amma, Şeytan onları fəsada və azğınlığa çəkirdi. Buna görə də camaata vəsvəsə edir və onlara deyirdi: «Əyyub qorxur ki, Allah onun mallarını və əkin sahələrini ondan alar. Ona görə də ona ibadət edir. Əgər Əyyub yoxsullaşsa, daha Allaha ibadət və səcdə etməz».
Camaat Şeytanın vəsvəsələrinə qulaq asır və ona inanırdılar. Onların Əyyub barəsində fikirləri dəyişildi: «Bəli, əgər o, Allaha ibədət edirsə, bu yalnız ona görədir ki, ona dəyərli ne`mətlər vermişdir. O, Allahın ne`mətləri ondan almasından qorxur. Ona görə də əgər Əyyuba hər hansı bir bəla və müsibət üz versə, Allaha ibadətdən əl çəkər. Əgər ildırım onun əkin sahələrini yandırsa, o nalə edib, ağlayacaqdır. Əgər Allah ne`mətlərini ondan alsa, daha Allaha səcdə etməyəcəkdir».
Şeytan beləcə Həvran camaatını çaşdırırdı.

İMTAHAN

Allah-təala Şeytanın yalanını insanlar üçün göstərmək istədi. İstədi ki, Əyyubun doğruluğunu, onun səbir, dözüm və imanını onlara aydınlaşdırsın. Ona görə də Əyyubun dərd və bəlaları başlandı. Ona bir-birinin ardınca müxtəlif bəla və müsibətlər gəldi. İndi görək Əyyub necə səbir edib, özündən dözüm göstərəcəkdir?
Bütün işlər öz qaydası ilə gedirdi. Əyyub Allaha səcdə edir və ne`mətlərinə görə ona minnətdarlıq göstərirdi. Onun oğlanları özləri ilə yemək dolu xurcunlar götürüb, kasıb, yoxsul, yolçu və yolda qalmış insanların köməyinə tələsirdilər. Xidmətçilər isə tarlalarda çalışır və buğdaları anbarlara aparırdılar.
Əyyubun həyat yoldaşı Rəhimə dəyirmanla un hazırlayırdı. Başqaları odun dəstələri hazırlayır, bə`ziləri isə bulaqdan su gətirirdilər.
Çobanlar heyvan sürülərini otlamaq üçün yaşıllıqlara aparırdılar. Hər şey öz təbii axarı ilə gedirdi.
Qəflətən, çobanların biri təngnəfəs daxil olub, qışqırdı:
-Allahın peyğəmbəri Əyyub haradadır?
-Nə olub? Danış görək!
-Onları öldürdülər. Bütün yoldaşlarımı öldürdülər. Bütün çoban və əkinçiləri öldürdülər. Qanlarını tökdülər.
-Nə üçün?
-Quldurlar bizə hücum etdilər. Qoyun sürülərini oğurladılar. İnək və qoyunlarımızı götürüb, getdilər.
Dağlar heç zaman tufan qarşısında titrəmir. Əyyub nigaran oldu. Amma, dözdü. Dözümlə və səbirlə dedi:
-İnna lillah və inna iləyhi raci`un (Həqiqətən, biz Allah tərəfindənik və ona doğru qayıdacağıq).
Allah-təala Əyyubu daha bir imtahana çəkdi. Onun, aləmlərin rəbbinə olan imanını yoxladı. Görəsən, o səbir edib, dözəcək, yoxsa küfr edəcəkdi?
İkinci gün qəribə bir hadisə baş verdi. Səmada qara buludlar göründü. İldırım çaxdı, gurultu səsləri ucaldı. Əkinçilərin biri içəri daxil oldu. Paltarı yanmışdı. Üzü alov və tüstüdən qaralmışdı. Əyyub dedi:
-Nə olub?
-Alov! Ey Allahın peyğəmbəri, alov!
-Bu daha bir müsibətdirmi?
-Hə, ey Allahın elçisi. Hər şey odda yandı. Bəla nazil oldu. İldırım əkin sahələrini yandırdı. Ey allahın peyğəmbəri, torpaqlarımız külə çevrildi. Bütün dostlarım yanıb, dünyadan köçdülər.
Rəhimə dedi:
-Dünyanın bütün müsibətləri bizə doğru gəlirlər.
-Ey Rəhmət, səbir et! Allah belə istəmişdir.
-Allah istəmişdir?!
-Hə. İndi imtahan zamanı çatmışdır. Allah bütün peyğəmbərlərinin ürəyini imtahan edib, yoxlayır.
Əyyub səmaya bir nəzər saldı. Dedi: «İlahi! Mənə səbir ver!»
O gün Əyyub öz xidmətçilərinə tapşırdı ki, onun evindən getsinlər. Mehribanlıqla onlara dedi:
-Öz ailələrinizə qayıdın. Ya da özünüzə başqa bir yer tapın! Çünki, Allah-təala məni imtahan edir.
Xidmətçilərin biri dedi:
-Biz əkin sahələrini və tarlaları bərpa etməyə çalışarıq. Biz sizdən ayrılmaq istəmirik. Ey Allahın peyğəmbəri, biz sənə iman gətirmişik. Səni sevirik.
-Övladlarım, bilirəm. Amma, bəla və müsibətlər artacaqdır. İstəmirəm ki, siz gözümün qabağında yanasınız. Övladlarım, gedin! Məni tək qoyun ki, yalqız halda imtahan olunum.

ƏYYUBUN SƏBİRİ

Əyyubun müsibətləri bunlarla bitmədi. Onun təkcə tarlaları yanıb, külə çevrilmədi və təkcə heyvanları məhv olmadı. O başqa bir müsibətə də düçar oldu.
Onun bütün oğlan və qız övladları dünyadan köçdülər. Mehriban həyat yoldaşı Rəhimədən başqa onunla heç kəs qalmadı.
Əyyubun evi boşaldı. Artıq onun heç bir övladı yox idi. O, yalnız qoca bir kişi idi. Zavallı həyat yoldaşı ağlayırdı.
-Bu, Allahın istəyidir və biz onun əmrinə tabe olmalıyıq.
Şeytan Əyyubu öz halında buraxmadı və onun yanına gəlib, vəsvəsə etdi:
-Necə böyük müsibətdir! Yeddi oğul və üç qız bir anda can verdilər.
Onlar atalarının ümid və arzuları idilər. İnsan necə özünə təsəlli versin?
Əyyub ulduzla dolu olan səmaya baxıb dedi: «İlahi, bilirəm ki, bütün xeyir və bərəkətlərin mənşəyi sənsən! İlahi mənə səbir və dözüm ver!»
Şeytan uzaqlara qaçdı. Heç bir şey, Allahı yad etmək qədər Şeytanı qorxutmur. Şeytan Allahın adından qorxduğu kimi heç nədən qorxmur.
İnsan, «Şeytanın şərindən Allaha pənah aparıram» - dedikdə Allah onu qoruyur, ona arxa durur və ürəyini təmizləyir. Allah-təala öz bəndələrini sevir və onların xeyrini istəyir.
Ona görə də Əyyub bəla və müsibətlərin qarşısında səbir edirdi. O bilirdi ki, Allah bütün xeyir və yaxşılıqların mənşəyidir. O xeyirxahdır. Pis və şər işlər isə Şeytan tərəfindəndir. O, insanı kafir etmək istəyir.

HƏVRAN CAMAATI

Şeytan öz vəsvəsindən əl çəkməkdi. O Əyyubu məğlub etmək istəyirdi. Ona görə də şəhər camaatının yanına getdi və onlara dedi:
-Allah Əyyuba qəzəblənmişdir. Ona bəla və müsibət göndərir. Əyyub böyük günah işlətmişdir və Allahın lə`nətinə gəlmişdir. Əyyubun bu şəhərdə qalması sizin üçün də qorxuludur. Siz də Allahın qəzəbinə düçar ola bilərsiniz. Yaxşısı budur ki, onu şəhərdən qovun.
Həvran camaatı Şeytanın vəsvəsələrinə qulaq asdılar. Onlar Əyyubun evinə gəldilər. Həyat yoldaşı Rəhimədən başqa evdə heç kəs yox idi. Onların biri dedi:
-Biz belə güman edirik ki, sən Allahın qəzəb və lə`nətinə düçar olmusan. Biz qorxuruq ki, bu nifrin bütün şəhəri bürüyər. Sən bizim şəhərimizdən çıx! Uzaq bir yerə get! Çünki, bizim aramızda qalmağını istəmirik.
Rəhimə bu sözdən narahat oldu və dedi:
-Biz öz evimizdə yaşayırıq. Allahın peyğəmbərlərinə əziyyət verməyə haqqınız yoxdur.
Şəhər əhalisi kobudluqla dedilər:
-Əgər siz şəhərdən çıxmasanız zorla sizi qovacağıq. Siz Allahın qəzəbinə düçar olmusunuz. Sizə görə bütün şəhər Alllahın qəzəbinə gələcəkdir.
Əyyub onlara mehribanlıqla dedi:
-Övladlarım, bu sözlər nədir danışırsınız? Mənim üçün baş verənlər Allahın imtahanıdır. Allah-təala məndən qabaqkı peyğəmbərlərini də imtahan etmişdir.
Ey Həvran əhalisi, Allahdan qorxun! Peyğəmbərinizi incitməyin!
Bu zaman nadan bir insan dedi:
-Sən Allaha günah etmisən. Onun sənə qəzəbi tutmuşdur.
Rəhimə dedi:
-Siz peyğəmbərinizə zülm edirsiniz. Siz onun yaxşılıqlarını unutmusunuzmu? Ey Həvran əhalisi Əyyubun evindən götürdüyünüz yemək və geyimləri unutmusunuzmu?
Əyyub göyə nəzər saldı. O qəmli halda dedi:
«İlahi, əgər sənin iradə və istəyin budursa, mən şəhərdən çıxıb, səhrada yaşayaram. İlahi! Bu insanların nadanlıqlarını əfv et! Əgər haqqı tə`yin edə bilsəydilər, peyğəmbərləri ilə belə rəftar etməzdilər».

SƏHRADA

Əyyubun bəla və müsibətləri o yerə çatdı ki, Həvran əhalisi o həzrəti evindən qovdular. Onlar belə güman edirdilər ki, o, Allahın qəzəbinə düçar olmuşdur. Onlar, qəzəbin onları da tutmasından qorxurdular. Onlar, Yə`qubun yoxsul və kasıblara etdiyi yaxşılıqları unutdular.
Şeytan onların bu işini yaxşı cilvələndirdi. Onlar Şeytanın sözünə baxıb, Əyyubu çətinlik və zəifliyin əziyyətləri içərisində tənha buraxdılar.
Onun vəfalı həyat yoldaşı Rəhimədən başqa heç kəsi qalmamışdı. Yoldaşı təkbaşına ona iman gətirmişdi. O bilirdi ki, Əyyub digər peyğəmbərlər kimi çətinlik və müsibətdə qərar tutmuşdur. O, ərinin yanında olmalı və onu tək qoymamalıdır.
Rəhimə özü və yoldaşı üçün bir tikə çörək hazırlamaqdan ötrü Həvran camaatının evlərində xidmətçilik edir və zəhmət çəkməyə məcbur olurdu. O hər dəfə Əyyubun yanına qayıtdıqda onun halına nigaran olurdu. Çünki, o səhrada canavar və kaftar vardı. Əyyub isə ayağa qalxıb, özünü müdafiə etmək iqtidarında deyildi.
Əyyub dözürdü və Allaha olan güclü imanı ilə müsibətlərə tab gətirirdi. Rəhimə həyat yoldaşının səbir və dözümündən dərs alırdı. O, günəşin istisindən və yağışdan qorunmaq üçün yoldaşına bir çardaq düzəltdi.
Beləcə günlər ötürdü. Hər gün Əyyubun dərd və narahatlıqları artırdı. Rəhimə isə Həvran camaatının evlərində işləyirdi.

ACLIQ

Günlərin bir günü Rəhimə iş axtarırdı. Amma, ona iş verəcək heç bir kəsi tapmadı. Bütün Həvran əhalisi öz qapılarını onun üzünə bağladılar. Bununla belə o, əlini heç kəsə uzatmadı. O, heç kəsdən kömək istəmədi.
Əyyub yoldaşının qayıtmısını gözləyirdi. O gecikirdi.
Bu dəfə Əyyubun həyat yoldaşı Həvran əhalisinin evlərində iş axtarırdı. Amma, bütün qapılar onun üzünə bağlanmışdı.
Ona görə də iki tikə çörəyin əvvəzində saçlarını qayçılayıb satmağa məcbur oldu.
Rəhmmə yoldaşının yanına qayıtdı və çörək tikəsini onun qabağına qoydu. Əyyub yoldaşının belə etdiyinin gördükdə ona qəzəbləndi və and içdi ki, əgər ayağa qalxsa ona şallaq vuracaqdır.
Həzrət o çörəyi yemədi. Çünki, Rəhimənin etdiyi işə qəzəblənib, narahat olmuşdu. Onun belə bir iş görməsi düzgün deyildi. Rəhimə çox ağladı. O daha bu işgəncə və əzablara dözə bilmirdi. Onun bu ağır və çətin yaşayışa və insanların dil yarasına dözmək taqəti yox idi. Bununla belə Şeytan ona vəsvəsə edirdi ki, yoldaşından əl çəksin. O isə Allaha pənah aparırdı. Çünki, həyat yoldaşına qarşı vəfalı idi. Onu qoruyurdu və onun rahatlığı üçün oyaq qalırdı.
Əyyub yoldaşını çox sevirdi. Çünki, o imanlı və dözümlü bir qadın idi. Allahın qəza və qədərinə razı idi. Ona görə də ərinə dedi:
-Sən Allahın peyğəmbəri və elçisisən. Allahdan istə ki, səni bu bəla və müsibətlərdən qurtarsın.
Əyyub dedi:
-Mən uzun illlər naz-ne`mətdə yaşamışam. Çoxlu övladlarım, mallarım, tarlalarım və əkin sahələrim olub. İndi bu yoxsul yaşayışda həmin qədər səbir edib, dözməyimmi?
Rəhimə ağlayaraq dedi:
-Hər şeydən çox insanların sözləri və dil yaraları məni incidir.
-Allah-təala bizim vəziyyətimizi görür. O hamıdan mehribandır.
-Bu gün yeməyə heç bir şeyimiz yoxdur. Mən Həvran əhalisinə tərəf gedirəm. Bəlkə onların hansısa bizim onlara etdiyimiz ehsan və yaxşılıqları yadına saldı. Kim bilir, bəlkə də onların birinin ürəyi xeyirxahlıqla döyündü.

YAŞAYIŞ BAHARI

Rəhimə yoldaşına bir qədər çörək hazırlamaq üçün şəhərə getdi.
Əyyub isti günəşin altında tək qaldı. O, Allaha pərəstiş edirdi. Ona şükr edirdi. O, heç vaxt nalə etmədi. Allaha olan imanını əlindən vermədi. Allah bütün xeyir-bərəkət və mehribanlığın mənbəyidir. Yalnız o hər şeyə qadirdir.
Bu vaxt Həvran əhalisindən iki nəfər Əyyubun yanına gəldi. Ona baxdılar. Onların biri dedi:
-Sən nə günah etmisən ki, Allah sənin başına belə müsibətlər gətirmişdir.
O birisi dedi:
-Sən nə isə xoşagəlməz iş görmüsən. Onu bizdən gizlədirsən. Ona görə də Allah səni cəzalandırır.
Əyyub narahat oldu. Niyə onlar Əyyubun etmədiyi işlərə görə onu müttəhim edirlər? O qəm-qüssə ilə onlara dedi:
-Rəbbimin əzəmətinə and olsun! Mənim yanımda yetim və zəif birisi xörək yeməyincə mən xörək yeməmişəm.
O, göyə baxdı və dedi: «İlahi! Mən sənin qəza və qədərinə razıyam. Xeyir sənin əlindədir. Sən hər şeyə qadirsən. İlahi! Mənim dərdlərimin şəfası da sənin əlindədir. Xəstəliyim sənin əlindədir. Yalnız sən mənim sağlamlığımı qaytara bilərsən. İlahi! Şeytan məni əzab-əziyyətə salmışdır».
O iki kişi Əyyubun səbir və dözümündən heyrətə gəldilər. Əyyubun sözlərini fikirləşə-fikirləşə öz yollarını davam etdirdilər. Gözlənilmədən, o yer şəffaf və gözəl nurla işıqlandı. Fəzanı gözəl ətir bürüdü. Əyyub səmadan bir mələyin endiyini gördü. Mələk ona deyirdi:
-Salam olsun Əyyuba! Allahın ən əziz bəndəsinə! Bəli, ey Allahın bəndəsi olan Əyyub! Allah sənə salam göndərir. O buyurur:
-Duan qəbul olundu. Allah sənə səbir edənlərin mükafatını verəcəkdir. Ey Əyyub, ayağını yerə vur. Bu müqəddəs bulaqla özünü yu!
Mələk gözdən itdi. Əyyub hiss etdi ki, ürəyində bir nur parlayır. Ayağını yerə vurdu. Birdən sərin və dadlı suyu olan bir bulaq qaynadı. Əyyub o gözəl sudan içdi. Sağlamlığın hərarəti üzündə peyda oldu. Zəiflik tamamilə yox oldu.
O, əzab-əziyyətdən qurtarıb, gücləndi.
Əyyub xəstəlik libasını çıxartdı. O, yumşaq, ağ və cənnət ətri ilə ətirlənmiş paltar geyindi.
Get-gedə yer Əyyubun ətrafında çiçəkləndi. Orada otlar bitdi. Rəhimə şəhərdən qayıtdı. Ərini axtarırdı. Onu görmədi. Tamamilə, sağlam olan bir kişi gördü. Təvazökarlıqla ondan soruşdu:
-Əyyubu görmədin? Allahın peyğəmbəri olan Əyyubu.
-Rəhimə, mən Əyyubam!
-Sən?.. Mənim həyat yoldaşım qoca və zəif, həmçinin xəstə bir kişi idi.
-Xəstəlik Allahın tərəfindəndir. Sağlamlıq da ondandır. Hər şey Allahın əlindəndir.
-Doğrudanmı, sən Əyyubsan?
-Hə, ey Rəhimə. Allah sağlamlıq ne`mətini bağışlamaqla mənə böyük ehsan və yaxşılıq etdi. Mənim əzab-əziyyətlərim sona çatdı. Tələs, Rəhimə, bu bulaqda yuyun. Allah səbir və vəfa etməyinin mükafatını verəcək. Cavanlığını sənə qaytaracaqdır.
Rəhimə o bulağın suyunda yuyundu. Kasıblıq və ehtiyac libasını əynindən çıxardı. Allah ona cavanlıq və sağlamlıq paltarı geyindirdi. Bulağın suyu axdı. Külə çevrilmiş əkin sahələrini suvardı. Ona görə də yaşıllıq və təravət onlara qayıtdı. O müqəddəs və pak sular yerdə axdı və bir neçə il öncə dünyadan köçmüş övladlarının qəbirlərini suvardı.
Əyyubun övladları dirildilər. Ata-analarının yanına qayıtdılar. Hər şey yeddi il qabaqkı vəziyyətinə qayıtdı. Əyyub tamamilə sağalmışdı.
Allah-təala Əyyubu imtahan etmək istəyirdi. İstəyirdi ki, Əyyub səbir və dözümlə ona ibadət etsin; qabaqca şükrlə ona ibadət etdiyi kimi. Allah-təala bununla insanlara çatdırmaq istəyirdi ki, xəstəlik və sağlamlıq Allahın tərəfindəndir. Yoxsulluq və varlılıq da ondandır.
O istəyirdi ki, insanlır yoxsulluqlarına görə yoxsul insanları, xəstəliklərinə və qocalıqlarına görə zəifləri özlərindən qovmasınlar. Beləliklə, Həzrət Əyyubun əhvalatı bütün insanlar üçün ibrət və nişanə oldu. Allahın hər şeyə qadir olmasına sübut oldu. Əyyubun ne`mətlərini, onun ixtiyarında olan hər şeyi və hətta sağlamlığını da alan o idi, bütün ailə üzvlərini ona qaytaran, onlara xeyir və bərəkət əta edən də o.
Onun tarlarları inkişaf etdi. Heyvanları artdı. Sağlamlığı və cavanlığı qayıtdı. Allah-təala ona oğlan övladları və nəvələr bəxş etdi. İnsanlar yeganə Allaha, Əyyubun peyğəmbərliyinə və onun risalətinə iman gətirdilər.
«Bağışlayan və mehriban adı ilə. Əyyubu yadına sal! O zaman Rəbbini çağırdı və dedi: «Çətinlik və bəlalar mənə üz gətirmişdir və sən mehribanların ən mehribanısan». Biz onun duasını qəbul etdik. Çətinliklərini dəf etdik. Ailəsini ona qaytardıq. Oxşarlarını artırdıq ki, bizim tərəfimizdən rəhmət və ibadət edənlər üçün xatırlatma olsun».(Ənbiya - 83, 83)
Onlayn Tanışlıq: 170 / 50